Gniazdko

Żurawka drżączkowata

Żurawka drżączkowata (Heuchera ×brizoides) – mieszaniec roślin należący do rodziny skalnicowatychSaxifragaceae). Otrzymany został przez ogrodników w wyniku skrzyżowania Heuchera sanguinea (żurawka krwista) z innymi gatunkami. W Polsce jest uprawiany jako roślina ozdobna. (

Morfologia

Pokrój – Bylina. Niska roślina (wysokość do 20 cm) tworząca gęste kępy liści odziomkowych, z których wyrastają ulistnione tylko w dolnej części łodygi kwiatowe.

Liście – Sercowate, klapowane, u niektórych odmian posiadają ciemniejszy wzór.

Kwiaty – Zebrane w wiechowaty kwiatostan na bezlistnej górnej części łodygi. Są to kwiaty promieniste, 5-krotne, intensywnie różowe. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Kwiaty wyrastające na dość długich szypułkach drżą na wietrze i stąd pochodzi gatunkowa nazwa rośliny.

Zastosowanie

Roślina ozdobna uprawiana na rabatach. Nadaje się także do ogrodów skalnych i na obwódki. Jej walorami jest intensywny kolor kwiatów, bardzo obfite kwitnienie i długi okres kwitnienia. Dzięki ładnym liściom jest ozdobna również po przekwitnięciu.

Uprawa

Wymagania

Do obfitego kwitnienia potrzebuje żyznej, próchnicznej i przepuszczalnej gleby o obojętnym odczynie. Stanowisko powinno być słoneczne lub półcieniste, jednak nie lubi bezpośredniego prażącego słońca, najlepiej czuje się w sąsiedztwie lekko zacieniających ją krzewów. Bardzo źle toleruje suszę – przesuszenie gleby jest najczęstszą przyczyną słabego kwitnienia.

Uprawa

Uprawiana jest z sadzonek, które sadzi się w odstępach 30-40 cm. Rozmnaża się ją przez podział bryły korzeniowej.

Trzęślica modra

Trzęślica modra, t. jednokolankowa (Molinia caerulea) – gatunek roślin z rodziny wiechlinowatych. Gatunek (biologia) szeroko rozpowszechniony w całej Europie, Azji i Ameryce Północnej. Występuje na całym niżu Polski.

Morfologia

Pokrój – Wieloletnia trawa kępowa. Tworzy zwarte i gęste kępy.

Łodyga – Źdźbła osiągają wysokość do 1 m. Międzywęźla silnie wydłużone, stąd pozorność 1-kolankowa, te są skupione u dołu źdźbła.

Liście – Liście szorstkiei owłosione, z pochwami dołem nachodzącymi na siebie.

Kwiaty – Zebrane w kwiatostan – wąską, i długą wiechę, której gałązki wznoszą się prawie pionowo. Kłoski wybarwiają się na kolor brunatnofioletowy.

Kwitnie od lipca do września.

Owoc – Owocem jest lekki, okryty plewkami ziarniak.

Ekologia i biologia

Występuje przede wszystkim na mokrych łąkach oraz w wilgotnych borach i brzezinach bagiennych. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla All. Molinion caeruleae^[1]. Korzenie tej trawy żyją w symbiozie z licznymi gatunkami grzybów.

Zastosowanie

Ma niewielką wartość paszową, wyłącznie w młodym stadium.

Tojeść rozesłana

Tojeść rozesłana (Lysimachia nummularia L.), zwyczajowo nazywana pieniężnikiem – gatunek rośliny wieloletniejpierwiosnkowatych. Roślina występująca na większości obszaru Europy oraz w zachodniej Azji i na Kaukazie. W Polsce pospolita, spotykana na obszarze całego kraju, najczęściej na niżu i w niższych piętrach górskich. należący do rodziny

Morfologia

Pokrój – Niewielka, przyziemna roślina okrywowa. Tworzy na ziemi kobierce o wysokości do 5 cm.

Łodyga – Delikatna, naga, czterokanciasta, gęsto ulistniona na całej długości, wznosząca się na wysokość około 5 centymetrów. Pędy płożące zakorzeniają się w węzłach. Osiągają 60 cm długości.

Liście – Soczyście jasnozielone, naprzeciwległe, okrągławe, tępe, czerwonawo kropkowane, całobrzegie. Ogonki krótkie lecz wyraźne. Liście są w charakterystyczny sposób ułożone w jednej płaszczyźnie z łodygą.

Kwiaty – Promieniste do 3 cm średnicy, na krótkich szypułkach. Rosną pojedynczo lub po dwa w kątach liści. Działki kielicha sercowato-jajowate, zrosłe, dwa razy krótsze od płatków. Korona zrosłopłatkowa w kolorze cytrynowo-żółtym lub intensywnie żółtym, wewnątrz często jest czerwonawo punktowana. 1 słupek, 5 pręcików.

Owoc – Torebka, pękająca pięcioma podłużnymi klapami.

Biologia i ekologia

Bylina, chamefit. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Lubi gleby wilgotne, gliniaste, ubogie w związki mineralne. Najczęściej można ją spotkać nad brzegiem wód, w olszynach, w mokrych zaroślach, na wilgotnych polach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O/All. Agropyro-rumicion crispi.

Zastosowanie

• Roślina ozdobna: w Polsce stosowana do obsadzania oczek wodnych. Jest także dobrą rośliną okrywową i nadaje się do ogrodów skalnych. Niektóre odmiany są uprawiane w doniczkach jako rośliny pokojowe (pędy zwisają wówczas z doniczki). Szczególnie często uprawiana jest odmiana ‘Aurea’ o intensywnie żółtych liściach.
• Roślina lecznicza
  • Surowiec zielarski: surowcem zielarskim jest suszone ziele, stosowane czasem w postaci proszku. Zawiera saponiny, garbniki i kwas krzemowy.
  • Działanie: napar lub proszek, ma działania: ściągające, odkażające, przeciwbiegunkowe i przeciwreumatyczne. Preparaty stosowane są przy leczeniu szkorbutu, krwawieniach wewnętrznych, biegunkach, reumatyzmie i gruźlicy. Napar z tojeści rozesłanej zmieszany z naparem z rumianku stosowany jest do leczenia trudno gojących się ran.

Uprawa

• Wymagania. Jest mrozoodporna (strefy mrozoodporności 4-10). Najlepiej rośnie na glebach wilgotnych, a nawet podmokłych. Odmiana ‘Aurea’ wymaga silnego nasłonecznienia i stałej wilgotności – w takich warunkach jest najsilniej wybarwiona. Gdy rośnie w cieniu staje się zielona. Wymaga ziemi próchnicznej, żyznej i stale wilgotnej. Jest całkowicie mrozoodporna.
• Zabiegi pielęgnacyjne. Przez wiosnę i lato nawozi się wieloskładnikowymi nawozami. Ponieważ ma tendencję do rozpełzania się po ogrodzie (jej pędy ukorzeniają się), dobrze jest izolować ją od innych roślin np. kamieniami.
• Rozmnażanie. Najprościej przez podział ukorzenionych pędów. Można też ukorzeniać odcinki pędów.

Tojeść kropkowana

Tojeść kropkowana (Lysimachia punctata L.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny pierwiosnkowatych.

Występowanie

Pierwotnie występowała we wschodniej i południowo-wschodniej Europie i Azji Mniejszej. Obecnie w całej Europie występuje jako roślina uprawiana w ogrodach, czasami dziczeje. We florze Polski ma status zbiegłego z ogrodów antropofita zadomowionego (kenofit), jest też uprawiana.

Morfologia

Pokrój – Roślina wieloletnia o wysokości od 50 do nawet 100 cm.

Łodyga – Mocna, wzniesiona, oskrzydlona i kanciasta, puszyście owłosiona. Pod ziemią roślina posiada kłącze.

Liście – Lancetowato-jajowate, o długości do 10 cm. Są zielone, w formach uprawnych występują też liście z na brzegach o kolorze jaśniejszym. Dolna część liści jest charakterystycznie kropkowana, stąd nazwa.

Kwiaty – Żółte, wyrastające pojedynczo lub po kilka z kątów liści. Działki kielicha owłosione, ale nieorzęsione, łatki korony

mają brzegi gruczołowato orzęsione.

Biologia i ekologia

Bylina, hemikryptofit. Rośnie nad brzegami wód, w wilgotnych zaroślach. W Polsce kwitnie od czerwca do sierpnia, długo i obficie. Jest bardzo ekspansywna, odrasta z nawet niewielkich kawałków pozostawionych w ziemi kłączy.

Zastosowanie

Jest uprawiana jako roślina ozdobna. Nadaje się głównie na rabaty, szczególnie w ogrodach naturalistycznych. Może być także sadzona nad zbiornikami wodnymi. Jest rośliną długowieczną. Oprócz typowej, dziko rosnącej formy gatunku są uprawiane ozdobne kultywary, niektóre z nich mają kolorowo przebarwione liście. Z bardziej znanych są to: ‘Variegata’ o bialo obrzeżonych liściach i ‘Alexander’ o liściach czerwono obrzeżonych.

Uprawa

• Wymagania. Może rosnąć na stanowisku słonecznym lub półcienistym. Wymaga ziemi próchnicznej, żyznej i stale wilgotnej. Jest całkowicie mrozoodporna.
• Zabiegi pielęgnacyjne. Przez wiosnę i lato nawozi się wieloskładnikowymi nawozami. Ponieważ jest bardzo ekspansywna wskazane jest oddzielenie jej kłączy od innych roślin w ogrodzie np. specjalnymi foliami karbowanymi wkopanymi w ziemię.
• Rozmnażanie. Najprościej przez podział rozrośniętych kęp lub przez kłącza. Formę typową można rozmnażać również przez nasiona.

Śniedek baldaszkowaty

Śniedek baldaszkowaty (Ornithogalum umbellatum) – gatunek bylin należący do rodziny szparagowatych. Występuje dziko na terenie Europy (z wyjątkiem jej części północnej), w północno-zachodniej Afryce, w Turcji i na Cyprze. Jako roślina introdukowana i zdziczała spotykany jest w Ameryce Północnej i w Australii. W Polsce częsty na południu i zachodzie kraju, nie występuje w części północno-wschodniej.

Morfologia

Pokrój – Osiąga do 30 cm wysokości, wyrasta z cebuli okrytej tuniką.

Liście – Długie i wąskie, o szerokości do 5 mm.

Kwiaty – Pojedyncze kwiaty osadzone na długich, poziomych szypułkach, zebrane w kwiatostan, na szczycie baldachogroniasty, kwiaty białe.

Biologia i ekologia

Rośnie na suchych murawach, polach i przydrożach. Kwitnie w kwietniu i maju.

Ochrona

Gatunek objęty jest na terenie Polski ochroną ścisłą.

« Previous Entries Next Entries »