Wilec purpurowy
Wilec purpurowy (Ipomoea purpurea) – gatunek roślin zielnych należący do rodziny powojowatych. W Polsce uprawiany jako roślina ozdobna i przejściowo dziczejący (efemerofit).
Charakterystyka
Łodyga – Pnąca się, owijająca się wokół podpór. Osiąga wysokość do 3 m.
Liście – Ciemnozielone, sercowate, ogonkowe.
Kwiaty – W kształcie szeroko rozwartego kielicha, o średnicy do 4 cm. Mają kolor u różnych odmian od białego poprzez różowy, purpurowy,purpurowofioletowy niebieski do fioletowego.
Zastosowanie
Roślina ozdobna służąca do okrywania ogrodzeń, balkonów, altan. Można go uprawiać w zwykłej ziemi ogrodowej, jednak lepiej rośnie w wapiennej i żyznej ziemi. Wymaga stałego podlewania. Dobrze rośnie w słońcu, ale może też rosnąć w półcieniu. Uprawiany jest z nasion, które wysiewa się na początku marca bezpośrednio do doniczek czy skrzynek balkonowych. Należy wysiewać po 2-3 nasiona w odstępie co 10 cm. Podczas lata zasilać co 2-3 tyg. rozcieńczonymi nawozami.
Ubiorek gorzki
(Iberis amara L.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny kapustowatych
Rozmieszczenie
Występuje w środkowej i zachodniej Europie oraz w północnej Afryce, głównie w Algierii. W Polsce uprawiana jako roślina ozdobna, sadzony w ogrodach.
Morfologia
Łodyga – Wzniesiona, słabo rozgałęziona, wysokość od 10 do 40 cm.
Liście – Podłużnie klinowate, często ząbkowane.
Kwiaty – Białe, czasami czerwonawe, w zbitych wydłużających się groniastych kwiatostanach.
Uwagi
Gatunek posiada liczne podgatunki i odmiany
Szarłat szorstki
Szarłat szorstki (Amaranthus retroflexus) – gatunek rośliny należący do rodziny szarłatowatych. Pochodzi prawdopodobnie z Ameryki Północnej. Do Polski został nieświadomie, przypadkowo zawleczony. Po raz pierwszy stwierdzono jego występowanie w pierwszej połowie XIX w. na Nizinie Śląskiej. W 1814 r. notowano go już w Opolu i Gdańsku. Obecnie występuje pospolicie na terenie całej Polski. Na rodzime gatunki nie wywiera wpływu. Status gatunku we florze Polski: kenofit.
Morfologia
Pokrój – Dorasta do 80 (100) cm. Nazwa rośliny pochodzi od krótkich szczecinek, którymi pokryta jest cała roślina.
Łodyga – Jasnozielona, wzniesiona i stosunkowo gruba.
Liście – Ulistnienie nakrzyżległe. Liście duże, długoogonkowe, ostro zakończone, jasnozielone.
Kwiaty – Zebrane w kłębiki, przy czym górne kłębiki tworzą gęsty, czasami wiechowato rozgałęziony pozorny kłos na bezlistnym szczycie pędu. Kwiaty zielone (czasami zaczerwienione), okwiat złożony z 5 działek, 5 pręcików. Pod kłębikami przysadki zakończone kolcem dłuższym od listków okwiatu. W kwiatach żeńskich listki okwiatu tępe lub ucięte, górą rozszerzające się, czasami zakończone kolcem. Kwiatostan jest wzniesiony.
Korzeń – Palowy, o barwie różowej.
Owoc – Pękający poprzeczną szczeliną i otwierający się wieczkiem.
Biologia i ekologia
Roślina jednoroczna. Kwitnie od lipca do października. Siedliska: miejsca ruderalne. Gleby średnie i żyzne, raczej wilgotne. Roślina azotolubna. Jest uciążliwym chwastem segetalnym, głównie w uprawach roślin okopowych, kukurydzy i warzyw. Za próg szkodliwości uważa się już obecność 0,1-0,2 okazów tego chwastu na 1 m². Najważniejsze w zwalczaniu tego chwastu jest zapobieganie wysiewaniu się nasion.
Siewka jest kędzierzowato owłosiona. Podliścieniowa łodyżka jest naga i ciemnoczerwona, liścienie lekko pomarszczone, równowąskie z dobrze widocznym nerwem środkowym, górą zielone, na spodniej stronie fioletowo nabiegłe. pierwsze liście jajowate, wycięte na szczycie i podobnie ubarwione jak liścienie, ale z wyraźną pierzastą nerwacją.
Zmienność
Tworzy mieszańce z szarłatem zielonym (Amaranthus x ozanonii Thell i inni.
Zastosowanie
Młode rośliny mogą być wykorzystywane na sałatkę, starsze stanowią wartościową paszę dla świń. Ziele zawiera garbniki, sole mineralne, ponad 20% białka, 200 mg% witaminy C. Jeszcze bardziej odżywcze są nasiona – zawierają 9% tłuszczu, 19% bialka i 41% skrobi.
Suchokwiat roczny
Suchokwiat roczny (Xeranthemum annuum) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Roślina rosnąca dziko w Europie południowej, w Polsce wyłącznie w uprawie, jednoroczna.
Charakterystyka
Posiada różowe, białe, czerwone lub fioletowe koszyczki kwiatowe, które osadzone są w suchych, szeleszczących (słomiastych) okrywach. Wysokość 40-60 cm. Okres kwitnienia VII – VIII.
Zastosowanie
Uprawiany jako roślina ozdobna. ceniona ze względu na swe walory estetyczne. Często sadzony w ogrodach, suszone kwiaty używane przy wyrobie suchych bukietów.
Wymagania
Stanowisko słoneczne, suche, gleba lekka, żyzna, przepuszczalna
Starzec popielny
Starzec popielny, s. srebrzysty (Senecio cineraria DC.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych. Pochodzi z basenu Morza Śródziemnego (Europa Południowa, Turcja, Algieria, Maroko, Tunezja). Rozprzestrzenił się również poza obszarem swojego rodzimego występowania i obecnie występuje również w Ameryce Północnej i innych krajach Europy. W Polsce nie występuje dziko, jest uprawiany jako roślina ozdobna.
Morfologia
Pokrój – Półkrzew o wysokości do 80 cm. Łodyga i liście srebrzyście, gęsto filcowato owłosione.
Liście – Pierzastosieczne.
Kwiaty – Kwiatostan – niewielkie koszyczki zebrane w baldachogrona. Kwiaty żółte; brzeżne to kwiaty języczkowe, środkowe – kwiaty rurkowe.
Zastosowanie
Roślina ozdobna często stosowana do obsadzania rabat. Swoje zalety dekoracyjne zawdzięcza srebrnym liściom i łodydze.
Uprawa
Zwykle rozmnaża się go z nasion, które w marcu wysiewa się do ciepłego inspektu. Na rabaty wysadza się gotowe już sadzonki. Można też rozmnażać go z pędów; w tym celu należy roślinę mateczną przetrzymać przez zimę w zimnym pomieszczeniu i na początku lutego ukorzeniać pędy. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Pochodzi z cieplejszego klimatu (strefy mrozoodporności 8-10 ) i w naszych warunkach klimatycznych często przemarza, dlatego zwykle uprawiany jest jako roślina jednoroczna. Wymaga stanowiska słonecznego. W zacienionych miejscach nie uzyska srebrnego koloru.