Paciorecznik ogrodowy

Paciorecznik ogrodowy (Canna ×generalis) – duża grupa mieszańców różnych gatunków rośliny paciorecznik (Canna). Mieszańce te wyhodowane zostały przez ogrodników i są albo nieznanego pochodzenia, albo mają złożony rodowód . W ich powstaniu brały udział m.in. takie gatunki, jak: Canna indica, C. glauca, C. flacciola, C. iridiflora, C. liliiflora. Są pospolicie uprawiane jako rośliny ozdobne, większość uprawianych odmian pacioreczników to właśnie mieszańce z grupy paciorecznik ogrodowy.

Morfologia

Bylina o zróżnicowanej, w zależności od odmiany wysokości od kilkudziesięciu cm do do 1,8 m. Ulistnienie skrętoległe, liście pojedyncze, pochwiasto obejmujące łodygę. Oprócz liści zielonych występują też u różnych odmian liście czerwonawe, purpurowe lub wielobarwne. Kwiaty duże w szerokiej gamie kolorów, u niektórych odmian jednobarwne, u niektórych wielokolororowe o, o bardzo wąskich płatkach. Zebrane są w kłosy na szczycie grubej, mięsistej łodygi. Kwitnąprzez całe lato aż do jesieni. Pod ziemią roślina wytwarza kłącze.

Uprawa

Nadaje się na kwietniki, do tworzenia grup kwiatowych i na kwiat cięty. Może też być uprawiany w pojemnikach na tarasach, balkonach itp. Wymaga żyznej, próchnicznej gleby i słonecznego lub nieco tylko zacienionego stanowiska. Rozmnaża się go przez podział kłączy lub z nasion. Jako roślina cieplejszego klimatu nie jest przystosowany do naszych warunków i zimą jego kłącze przemarza w ziemi. W związku z tym po zakończeniu kwitnienia przycina się go przy samej ziemi, zaś kłącze jesienią musi być wykopane z ziemi i przez zimę przechowywane w pomieszczeniu o temperaturze 5-8 °C. Najlepiej przechowywać je razem z bryłą ziemi lub obsypane trocinami czy torfem. Wiosną (w marcu) dzieli się go na kawałki (każdy z nich powinien mieć przynajmniej 1 pąk) i pozostawia na powietrzu, aby rany przyschły. Wskazane jest obsypanie ran miałem węglowym lub węglem drzewnym. Przeschnięte kłącze sadzi się do doniczek trzymanych w ogrzewanym pomieszczeniu i umiarkowanie podlewa. Do gruntu wysadza się z doniczek dopiero w drugiej połowie maja. Przez lato wymaga obfitego nawożenia.

Kultywary (wybór)

  • `Brandywine` – kwiaty pomarańczowe
  • `King Numbert` – kwiaty w czerwone kropki lub paski
  • `Konig Charlotte – kwiaty czerwone
  • `Lenape` – odmiana karłowa o jaskrawożółtych kwiatach z czerwoną gardzielą i brązowoczerwonymi plamami
  • `Lucier` – kwiaty purpurowe z czerwonymi żółto czerwonymi obramowaniami płatków

Mieczyk gandawski

Mieczyk gandawski (Gladiolus ×gandavensis) – mieszaniec roślin z rodziny kosaćcowatych. Powstał w wyniku krzyżówki gatunków Gladiolus psittacinus i Gladiolus cardninalis.

Morfologia

Bylina do 1,2 metra wysokości posiadająca łodygę w dolnej części u nasady przekształconą w rodzaj bulwocebuli. Liście w kształcie mieczowatym. Kwiatygrono. duże, koloru od białego, poprzez kolory żółty, czerwony, szkarłat po lila. zebrane są w szczytowe

Zastosowanie

Jest uprawiany jako ozdobna roślina gruntowa dająca wiele możliwości kolorystyki kwiatów w wyniku możliwości jej krzyżowania.

Dalia zmienna

Dalia zmienna, d. ogrodowa, georginia ogrodowa (Dahlia hybr.) – mieszaniec powstały ze skrzyżowania dalii: D. coccinea × D. pinnata, a w powstaniu niektórych odmian wzięły udział także inne gatunki. Nie rośnie dziko, jest natomiast powszechnie uprawiany jako ogrodowa roślina ozdobna.

Morfologia

Bylina o wysokości 60 cm do 1,8 m. Pod ziemią posiadają bulwy. Liście pierzastodzielne składające się z listków jajowatych, brzegiem ząbkowanych. Kwiaty zebrane w duże koszyczki osadzone na długich odgałęzieniach pędu wyrastających w kątach liści. Owoc: niełupka.

Odmiany ozdobne

Ogrodnicy wyhodowali ogromną ilość odmian ozdobnych różniących się pokrojem, kolorem kwiatów ich budową. Są wśród nich odmiany o kwiatach pojedynczych, półpełnych i pełnych. Ogrodnicy podzielili je na 10 grup:

  • dalie o kwiatach pojedynczych (grupa 1).
  • dalie anemonowe . Mają półpełne kwiaty (z jednym lub dwoma okółkami kwiatów języczkowych). Należy tu niewiele tylko odmian.
  • dalie kołnierzykowe (grupa 3). Mają dwa okółki kwiatów języczkowych: zewnętrzny, składający się z ośmiu, przeważnie płaskich kwiatów i wewnętrzny składający zię z mniejszych kwiatów o innym zwykle kolorze
  • dalie peoniowe (grupa 4) o pełnych kwiatach. Są to wyłącznie kwiaty języczkowe, lekko wywinięte, bardzo podobne do kwiatów grzybieni.
  • dalie dekoracyjne (grupa 5). Mają kwiaty jeszcze bardziej pełne niż dalie peoniowe. Koszyczki osiągają duże rozmiary.
  • dalie kuliste (grupa 6). Dalie o kulistych koszyczkach kwiatowych.
  • dalie pomponowe (grupa 7). Podobne są do dalii kulistych, ale mają mniejsze i bardziej kuliste koszyczki
  • dalie kaktusowe (grupa 8). Mają koszyczki złożone z wąskich kwiatów języczkowych o zwykle zaostrzonych płatkach, które co najmniej w połowie długości są zwinięte
  • dalie półkaktusowe (grupa 9). Podobne do dalii kaktusowych, ale o szerszych w nasadzie płatkach i mniej wywiniętych krawędziach
  • dalie pozostałe (grupa 10). zaliczono tutaj odmiany nie pasujące do żadnej z pozostałych grup. Gdy zwiększy się w tej grupie ilość odmian, zostaną z niej wydzielone nowe grupy.

Uprawa

Wymagania
Najlepiej rosną na słonecznym stanowisku, żyznej i przepuszczalnej glebie. Wymagają obfitego podlewania. Podczas intensywnego kwitnienia (zazwyczaj sierpień-wrzesień) należy im dostarczyć około 9 litrów wody co drugi dzień. Należy je dość obficie nawozić. Większość odmian wymaga w czasie kwitnienia podpór. Jeśli chcemy uzyskać większe kwiatostany, należy uszczyknąć boczne pączki, pozostawiając tylko jeden.
Rozmnażanie
Przez podział lub przez sadzonkowanie. Można również dalie wyhodować z nasion – wysiew do skrzynki w kwietniu, następnie siewki należy pikować do doniczek o średnicy ok. 9 cm.
Przechowywanie
Bulwy nie przetrzymują w naszym klimacie zimy. Należy je wykopać na zimę. Wykopane wraz z grudką ziemi bulwy należy pozostawić na dzień na słońcu, potem przenieść do pomieszczenia. Po dziesięciu dniach otrząsnąć z ziemi, przyciąć krótko stare pędy, a roślinę odwrócić do góry nogami, by odpłynął nadmiar wody. Zanurzyć w roztworze środka grzybobójczego i ułożyć w płytkich skrzynkach na lekko wilgotnym torfie w chłodnym miejscu.

Begonia bulwiasta

Begonia bulwiasta, ukośnica bulwiasta (Begonia ×tuberhybrida) – gatunek rośliny z rodziny begoniowatych. Powstała w wyniku krzyżowania gatunków pochodzących z krajów Ameryki Południowej. Wszystkie uprawiane begonie z tej grupy są kultywarami i mieszańcami wielu, dzisiaj trudnych już do ustalenia gatunków. Do krzyżowania rośliny wykorzystano m.in.: B. boliviensis DC, B. parceiB. davisii Veitch., B. froebelli DC., B. octopetala L’Hérit. Hook.,

Morfologia

Bylina wysokości 30-35 cm, o mięsistych łodygach, wyrastających z nerkowatej bulwy. Bulwy są spłaszczone i mają grubą skórkę z dobrze widocznymi w ich górnej części śladami pędów nadziemnych. Kwiatypręcikami. Istnieją odmiany o kwiatach pełnych. Okres kwitnięcia maj – wrzesień. Liście w kształcie sercowatolancetowatym są niesymetryczne, owłosione, na brzegach piłkowane. Wyhodowano odmiany o różnych kolorach kwiatów: białe, żółte, różowe, czerwone, w całej gamie odcieni. Kwiaty mogą też być pojedyncze lub pełne, listki okwiatu mogą być całobrzegie, ząbkowane, wcinane lub falowane. Istnieją też odmiany dwukolorowe. okazałe wyrastające z kątów liści, pojedynczo lub po kilka sztuk, są 4-działowe z wieloma

Ogrodnicy dzielą odmiany begonii bulwiastej zazwyczaj na 3 grupy:

  • begonie bulwiaste wielkokwiatowe. Mają do 30 cm wysokości, a kwiaty o średnicy nawet do 20 cm
  • begonie bulwiaste drobnokwiatowe. Osiągają wysokość do 25 cm, ich pędy silnie rozkrzewiają się, kwiaty są drobne (do 5 cm), ale liczne. Liście zazwyczaj również są ozdobne.
  • begonie bulwiaste zwisające. Mają zwisające pędy o długości nawet do 40 cm i pełne kwiaty o średnicy do 15 cm. Nadają się do pojemników wiszących.

Zastosowanie

Roślina ozdobna. Czasami uprawiana jest w mieszkaniach jako roślina pokojowa, częściej jednak uprawia się ją na zewnątrz pomieszczeń na balkonach, w altanach, na pergolach i trejażach. Często jest też uprawiana w gruncie na rabatach. Jest rośliną wieloletnią, w Polsce jednak często jest uprawiana jako roślina jednoroczna, gdyż jej bulwy są słabo wytrzymałe na mróz i muszą być przechowywane wewnątrz pomieszczeń.

Uprawa

  • Podłoże. Dla roślin uprawianych w pojemnikach najlepsza jest standardowa ziemia torfowa, w ogrodzie powinna być to żyzna, próchniczna gleba o odczynie lekko kwaśnym.
  • Światło. Najlepsze jest stanowisko lekko zacienione
  • Podlewanie: Podlewać należy wodą bezwapniową, nie zwilżając przy tym liści. Zasadniczo podlewa się (jeśli nie padał deszcz) codziennie, tak, by ziemia była stale lekko wilgotna.
  • Nawożenie. Od kwietnia do września należy roślinę zasilać rozcieńczonym nawozem wieloskładnikowym.
  • Zabiegi pielęgnacyjne. Ograniczają się zasadniczo do podlewania, nawożenia i usuwania uschniętych kwiatów (wyglądają nieestetycznie). Na zewnątrz domu można je wystawiać dopiero w połowie maja, gdy nie ma już przymrozków
  • Rozmnażanie: Przez nasiona można rozmnażać tylko niektóre odmiany, które zachowują cechy osobnika macierzystego. Zasadniczo rozmnaża się je głównie wegetatywnie przez podział bulw lub sadzonki pędowe z częścią bulwy