Gniazdko

Lifting trawnika

Posted by admin

Filc kontra grabie
W chlodne, jesienne dni trawa rosnie duzo wolniej, dlatego kosimy ja znacznie rzadziej niz w pelni sezonu, nawet co dwa tygodnie. Przewaznie na przelomie pazdziernika i listopada po raz ostatni.
Jesienia trzeba dokladnie grabic sciete zdzbla traw, przy okazji wyczesujac nagromadzony przez lato filc, czyli zbita warstwe powstala z obumarlych czesci roslin. Nalezy tez systematycznie usuwac z trawników opadajace liscie, by nie lezaly na nim przez zime. W przeciwnym razie zalegajaca materia organiczna utworzy szczelna warstwe, pod która murawa gnije i "lysieje". Taka "izolacja" sprzyja tez rozwojowi chorób grzybowych.

Gleba musi oddychac
Podstawowym zadaniem aeracji (napowietrzania), polegajacej na nakluwaniu darni, jest rozluznienie zbitego podloza i poprawa stosunków wodno-powietrznych, w przestrzeni gdzie rozwijaja sie korzenie traw. Zabieg ten osusza glebe zbyt wilgotna, dzieki czemu zapobiega chorobom grzybowym trawnika i zarastaniu mchem, a takze wystepowaniu szkodników: drutowców, pedraków i komarnic. Napowietrzanie pobudza ponadto rozwój systemu korzeniowego traw (wplywa na szybsza regeneracje darni, jej gestnienie) oraz ulatwia wnikanie nawozów. Na ogól aeracje wykonuje sie tylko jeden raz w roku, ale na murawach intensywnie uzytkowanych i na glebach ciezkich, zwiezlych (tam gdzie stoi woda) powinno sie ten zabieg powtarzac nawet kilka razy w sezonie.
Niezbedne pierwiastki
Trawnik regularnie nawozony fosforem i potasem jest mniej podatny na choroby grzybowe. Fosfor m.in. stymuluje rozwój silnego systemu korzeniowego, dlatego dostarczony do gleby jesienia sprawia, ze wiosna wzrost trawy nastepuje wczesniej. Najlepiej uzyc do tego celu specjalnych gotowych nawozów wieloskladnikowych (np. Agrofoska jesienna, Agrecol jesienny), mozna tez zastosowac maczke kostna, superfosfat lub maczke fosforytowa. W przypadku maczki na 100 m² potrzeba 0,6-0,8 kg P₂O5 na gleby zwiezle i 0,8-1,0 kg P₂O5 na gleby piaszczyste. Fosfor wolno przenika do gleby – dopiero po roku dostaje sie na glebokosc 2-3 cm; by sie nie gromadzil, nawozi sie nim raz na kilka lat.
Potas m.in. stymuluje zdrowy wzrost i hartuje trawe, czyniac ja mniej podatna na przymrozki, susze, choroby i odbarwienia. Stosuje sie go w postaci gotowych mieszanek nawozowych lub siarczanu potasu. Zapotrzebowanie na ten pierwiastek zalezy przede wszystkim od rodzaju gleby – ciezkie i zwiezle sa w potas zasobne, lekkie i piaszczyste maja go mniej. Poniewaz jest on latwo wymywany do glebszych warstw ziemi, potasem nawozi sie raz w roku. Na gleby lekkie potrzeba 1,2-1,6 kg K₂O na 100 m², na zwiezle – 0,8-1,0 kg K₂O.
pH w góre
Najlepsza pora na wapnowanie trawnika jest jesien lub wczesna wiosna. Ten zabieg wykonuje sie je tylko na glebach kwasnych, o pH ponizej 5,5, gdyz zmniejsza on zakwaszenie gleby. Wapnowanie zwieksza dzialanie nawozów mineralnych – aktywizuje potas, pomaga w wykorzystaniu fosforu (gdy gleba jest zbyt kwasna, rosliny maja problemy z przyswajaniem go). Zapobiega tez chorobom grzybowym i powstawaniu mchu na murawie oraz przeciwdziala wystepowaniu larw szkodników traw.
Najlepsze do wapnowania sa nawozy wapniowo-weglanowe lub wapniowo-weglanowo-magnezowe (np. Agrecol). Powinno sie je stosowac raz na kilka lat, gdyz dopiero po trzech latach wapn przenika do warstwy, w której znajduje sie wiekszosc masy korzeniowej traw (czyli na gleboko 10-15 cm). Gleby lekkie, piaszczyste wapnuje sie co trzy-cztery lata (w ilosci 5-8 kg na 100 m²), gleby zwiezle rzadziej – co pic -szesc lat, ale wiekszymi dawkami (8-1,2 kg na 100 m²).
Kompostu nigdy dosyc
Nawozenie organiczne poprawia strukture gleby, ozywia dzialalnosc glebowej mikroflory i fauny, dostarcza odpowiednich skladników pokarmowych, a co najwazniejsze, nie mozna nim gleby przenawozic, bo zawarte w komposcie pierwiastki sa juz w odpowiednich stosunkach ilosciowych. Stosowany jesienia, zabezpiecza darn przed wysychaniem i mrozem. Nalezy uzywac kompostu dobrze rozlozonego; rozsypuje sie go na powierzchni trawnika równomierna, cieniutka warstewka grubosci 1-2 cm.

 

autor/zródlo:

dr Hanna Legutowska, SGGW/ogrody

Zostaw komentarz

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website