Milin amerykański
Milin amerykański (Campsis radicans (L.)Seem.) – gatunek ozdobnego pnącza należącego do rodziny bignoniowatych. Pochodzi ze Stanów Zjednoczonych (południowo-wschodnie stany). W Polsce tylko jako roślina uprawna.
Charakterystyka
Łodyga
Dorasta do 10 m długości. Grube, słabo wijące się pędy, jednak przytwierdzające się do ścian i skał za pomocą licznych korzonków przybyszowych.
Liście
Duże do 30 cm, nieparzystopierzaste, piłkowane, ciemnozielone
Kwiaty
Od lipca do września. Zależnie od odmiany: jaskrawopomarańczowe, pomarańczowoczerwone, szkarłatne lub żółte. Kwiaty zrosłopłatkowe, trąbkowate, długie 6-9 cm.
Owoc
mimo że silnie przypomina młode strąki bobu jest w rzeczywistości torebką, dochodzącą do 12 cm długości. Torebka jest z obu stron ostro zakończona a wzdłuż dwóch szwów (dwa owocolistki) ściśnięta tworząc wyraźne kanty. Ścianki są twarde i silnie zdrewniałe z rzadkimi przetchlinkami w niewielkich zagłębieniach przypominających oczy (otwór przetchlinki jest jak źrenica).
Owoc milinu
Torebka jest przedzielona na pół przegrodą, początkowo dość grubą i mięsistą. Nasiona są dwuczęściowe, płaskie i skrzydełkowato obłonione. Ułożone są w szeregu jedno za drugim i wielokrotnie przykryte skrzydełkami kolejnych nasion. Dojrzałe torebki brązowieją, wysychają i pękają a dojrzałe nasiona są roznoszone przez wiatr (u nas milin rozmnaża się w hodowli przez odkłady). Kiełkują po zimie gdyż wymagają stratyfikacji. Obecność owoców zanotowano w Szczecinie, Wrocławiu. Opolu a więc w zachodniej części Polski. Nie wiadomo jaki gatunek zajmuje się u nas zapylaniem kwiatów (w naturze zapylaniem zajmują się głównie kolibry).
Zastosowanie
Uprawiany od 1640 r. jako roślina ozdobna. Odporny na choroby, wrażliwy na mrozy (zimą nasadę krzewu należy okrywać). Wymaga gleb żyznych, miejsca ciepłe, nasłonecznione.
Zostaw komentarz