Rannik zimowy – Eranthis hyemalis

rannik-resized   Nalezy do rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae) i jest prawdziwym zwiastunem wiosny. Z zimowego snu ta drobna (15-cm wysokosci) bylina budzi sie juz na przelomie lutego i marca – wsród sniegu pojawiaja sie jej zólte kwiaty o szesciu platkach. Sa one tak wrazliwe na wysoka temperature, ze jesli slupek rteci wzniesie sie powyzej 10 st. C – przekwitaja.
Polska nazwa tej rosliny wywodzi sie od wczesnej, czyli rannej pory kwitnienia. Jego liscie tuz pod kwiatem tworza mala kryze. Lubi ziemie wilgotna, próchniczna, luzna i niezbyt kwasna (pH powyzej 5,5). Do prawidlowego rozwoju wymaga duzo swiatla. Najlepiej posadzic go wsród drzew i krzewów lisciastych, gdzie wczesna wiosna bedzie docieralo duzo slonca, a opadle jesienia liscie ochronia go przed silnymi mrozami. Ladnie wyglada takze na skalniaku lub rabacie. Dobrym towarzystwem sa dla niego kwitnace wczesna wiosna pierwiosnki, przebisniegi, sniezyce i cebulice oraz ciemierniki lub fiolki.

Ranniki wytwarzaja niewielkie okraglawe bulwki, które po kilku latach sie rozgaleziaja, przybierajac nieregularne ksztalty. Po wykopaniu mozemy je rozdzielic i posadzic na glebokosci 4-8 cm. Posadzone zbyt plytko moga latem wysychac, a w czasie bezsnieznej zimy przemarzac, natomiast zbyt gleboko – zle rosna i wyksztalcaja malo kwiatów. Choc nie wymagaja corocznego wykopywania, aby jednak zachowaly zdolnosc mnozenia sie, co 2-3 lata warto je dzielic.

rannik6904qe1220px-Illustration_Eranthis_hyemalis0

zródlo: dom.gazeta.pl

Posted in: rosliny ogrodowe Comments(0) January 2008